پروژه در بستری شکل گرفت که طی یک دهه گذشته، الگوی رایج ساختوساز آن بهشدت تحت تأثیر نگاه بازاری و گرایش عمومی به استفادهی گسترده از سنگ در نماسازی بوده است؛ مسیری که اگرچه از نظر بصری برای مخاطب آشناست، اما در اقلیم گرم و حارهای جزیره کیش—جایی که تابش شدید، رطوبت بالا و فرسایشپذیری مصالح یک چالش دائمی است—پاسخ مطلوب و پایداری ارائه نمیدهد.
نقطهی شروع طراحی ما نه مقاومت صرف در برابر این جریان، بلکه تلاش برای یافتن تعادلی میان «زیباییشناسی قابلپذیرش»، «منطق ساخت»، و «پاسخ اقلیمی» بود. از همین رو، متریال سیمان بهعنوان مصالح پایهی نما انتخاب شد؛ مادهای که در کنار قابلیت پردازشی بالا، در این اقلیم رفتار حرارتی باثباتتری نسبت به سنگهای رایج بازار دارد و با کاهش تبادل حرارتی، ظرفیت بیشتری برای تبدیل شدن به لایهای فعال در کنترل انرژی فراهم میکند.
هندسهی زمین، نحوهی قرارگیری بنا در مجاورت بلوکهای همسایه، و مواجههی مستقیم با تابش جنوبی—که در کیش شدت و دمای نور آن در ماههای گرم سال بهمراتب فراتر از نقاط مرکزی ایران است—ما را به سمت ساختن «تودههای عایق» و «کاذبسازیهای هدفمند» سوق داد. این حجمها صرفاً نقش الحاقی ندارند؛ آنها بهمثابه لایههایی بینابینی عمل میکنند که از یک سو بار حرارتی را کاهش میدهند و از سوی دیگر ظرفیت فضاسازی و عمقدادن به نما را فراهم میکنند.
میان فضاهای داخلی و پوستۀ بیرونی بنا، رابطهای دوسویه تعریف شد: هر کدام از برآمدگیها و فرورفتگیهای نما، پاسخی به نیاز یک عملکرد داخلیست—خواه کنترل نور اتاق خواب، خواه ایجاد عمق برای نشیمن یا سایهبان آشپزخانه. به این ترتیب، نما نه سطحی تزئینی، بلکه «پاکت فضایی» پروژه است؛ واسطی که رفتار اقلیمی، نیاز عملکردی، و بیان زیباییشناختی را در کنار هم قرار میدهد.
در ادامه، طراحی داخلی پروژه نیز بر همین منطق استوار شد. با توجه به اینکه بنا کارکرد اقامت کوتاهمدت دارد، جهتگیری اصلی طراحی بر خلق فضاهایی کمهزینه، مینیمال، مدرن، و در عین حال لوکس و عملکردی متمرکز شد؛ فضاهایی که بدون بار اضافهی تزئینات، حس آرامش، نظم و سادگی کنترلشده را منتقل میکنند.
ابعاد اتاقها و فضاهای خصوصی بهصورت حداقلی تعریف شدند تا در مقابل، فضاهای عمومی—نشیمنها و جمعنشینیها—بیشترین وسعت و کیفیت فضایی را پیدا کنند؛ منطقی متناسب با الگوی رفتاری ساکنین اقامتگاههای کوتاهمدت که حضورشان در فضاهای عمومی نسبت به فضاهای خواب بسیار بیشتر است.
از آنجا که خصوصیبودن در این تیپ کاربری اهمیت کمتری نسبت به تجربهی مشترک، دید و منظر، و گردش هوا دارد، سازماندهی پلان بیش از هر چیز بر مبنای جذب نور، ایجاد مسیرهای جریان باد، و تعریف کریدورهای هوایی شکل گرفت. به این ترتیب، اتاقها، آشپزخانه و نشیمنها در نسبت با نور مطلوب کیش قرار گرفتهاند و در ساعات مختلف روز، تهویهی طبیعی و روشنایی کافی را تأمین میکنند.
در نهایت، پروژه تلاشی است برای ایجاد گفتوگویی میان سه لایهی اصلی طراحی در جزیره کیش:
۱) اقلیم با تابش شدید، رطوبت بالا و نیاز به مصالح پایدار،
۲) بافت پیرامونی با همسایگی ناهمگون و نماهای عمدتاً سنگی،
۳) نوع سکونت کوتاهمدت که بهجای حریمگرایی، بر تجربهی جمعی، نورگیری و کارکرد متعادل فضاها تأکید دارد.
نتیجهی این همپوشانی، پوسته و فضایی است که در عین سادگی ظاهری، ساختاری چندلایه دارد و تلاش میکند پاسخی دقیق به شرایط خاص زندگی در جزیرهی کیش بدهد—جایی که نیمی از سال گرم و مرطوب است و بنا ناچار است نقش فعالتری در کیفیت سکونت ایفا کند
