هوش مصنوعی و معماری بخش سوم
توضیحات
سرفصلهای اصلی مصاحبه
- معرفی و سوابق حرفهای
- مسیر ورود به معماری و معماری انرژی
- نقش معماری در مدیریت مصرف انرژی
- استانداردهای ساختمانهای پایدار
- انرژیهای تجدیدپذیر در صنعت ساختمان
- ظرفیتهای معماری سنتی ایران
- مقایسه صنعت ساختمان ایران با کشورهای منطقه
- هویت معماری ایرانی و چالشهای امروز
- ایمنی سازهها و آینده ساختوساز
خلاصه کامل مصاحبه
در این گفتوگو، پارسا از مسیر ورود خود به دنیای معماری و شکلگیری علاقهاش به این رشته سخن میگوید. او توضیح میدهد که علاقه به هنر، طراحی و ساختوساز از سالهای نوجوانی باعث شد معماری را به عنوان مسیر حرفهای خود انتخاب کند و از همان سال دوم دانشگاه با حضور در شرکتهای مهندسی، فعالیت اجرایی خود را آغاز کند. به اعتقاد او، معماری تنها طراحی ساختمان نیست، بلکه رشتهای میانرشتهای است که با هنر، شهرسازی، طراحی صنعتی، گرافیک و فناوری ارتباط مستقیم دارد و معمار باید نگاه جامعی به تمامی این حوزهها داشته باشد.
معماری امروز تنها خلق یک بنا نیست؛ طراحی آیندهای پایدار برای زندگی انسانهاست.
در ادامه، دلیل انتخاب گرایش معماری انرژی را بیان میکند و معتقد است که آینده صنعت ساختمان به سمت بهرهوری انرژی، کاهش مصرف منابع و طراحی پایدار حرکت میکند. او با اشاره به بحران انرژی، گرمایش زمین و افزایش هزینههای انرژی، تأکید میکند که ساختمانها سهم قابل توجهی در مصرف انرژی دارند و طراحی صحیح میتواند نقش مؤثری در کاهش این مصرف ایفا کند.
ساختمانهای آینده باید علاوه بر کاهش مصرف انرژی، توانایی تولید انرژی را نیز داشته باشند.
بخش مهمی از گفتوگو به استانداردهای جهانی ساختمانهای پایدار اختصاص دارد. او ضمن معرفی مفاهیمی مانند Low Energy Building، Net Zero Energy و Plus Energy Building، توضیح میدهد که ساختمانهای آینده تنها مصرفکننده انرژی نخواهند بود، بلکه میتوانند بخشی از انرژی مورد نیاز خود و حتی شبکه برق را نیز تأمین کنند. همچنین به توسعه نیروگاههای خورشیدی، استفاده از پنلهای فتوولتائیک و امکان فروش برق مازاد به شبکه اشاره میکند و این روند را یکی از مسیرهای آینده صنعت ساختمان میداند.
در ادامه، با مقایسه وضعیت ایران و کشورهای منطقه از جمله امارات، عربستان، عمان و کویت، به تفاوت رویکرد این کشورها در حوزه معماری، استانداردسازی و مدیریت انرژی میپردازد. به گفته او، این کشورها با ایجاد نظامهای ارزیابی اختصاصی و الزامآور، استانداردهای ساختمانهای پایدار را به بخشی از فرآیند ساختوساز تبدیل کردهاند؛ در حالی که ایران با وجود ظرفیتهای علمی، اقلیمی و تاریخی فراوان، هنوز فاصله قابل توجهی با این روند دارد و نیازمند بومیسازی و اجرای دقیقتر استانداردها است.
ایران ظرفیتهای ارزشمند معماری و اقلیمی دارد؛ آنچه نیاز داریم، اجرای صحیح استانداردها و حفظ هویت معماری ایرانی است.
پارسا همچنین بر ارزش معماری سنتی ایران تأکید میکند و نمونههایی مانند بادگیرها، قناتها و آسیابهای بادی را نمونههایی از راهکارهای هوشمند اقلیمی میداند که قرنها پیش بدون استفاده از فناوریهای مدرن، آسایش حرارتی و مدیریت منابع را فراهم میکردند. او معتقد است بازخوانی این دانش بومی و تلفیق آن با فناوریهای روز، میتواند یکی از مسیرهای توسعه معماری معاصر ایران باشد.
در بخش پایانی، موضوع هویت معماری ایرانی و کیفیت ساختوساز مطرح میشود. او از رواج الگوهای تقلیدی در معماری معاصر انتقاد کرده و بر ضرورت حفظ هویت فرهنگی و اقلیمی در طراحی ساختمانها تأکید میکند. همچنین با اشاره به شرایط لرزهخیز ایران، اهمیت طراحی سازههای مقاوم، رعایت استانداردهای مهندسی و توجه بیشتر به ایمنی ساختمانها را یادآور میشود و معتقد است آینده صنعت ساختمان ایران در گرو تلفیق هویت معماری، فناوریهای نوین، بهرهوری انرژی و ارتقای کیفیت ساخت خواهد بود.