ویلا شهرک دی | 1
چابهار - سیستان و بلوچستانتصاویر پروژه
جزئیات پروژه
تیم طراحی
زمانبندی
اطلاعات تکمیلی
توضیحات
معرفی پروژه
پروژه ویلای شهرک دی در مجموعه‌ای ویلایی در شهر چابهار، استان سیستان و بلوچستان، قرار دارد. موقعیت پروژه در آخرین ردیف ویلاهای مجموعه و بر ارتفاعات کوهستانی، امکان بهره‌گیری از چشم‌انداز شهر تاریخی تیس و دریای عمان را فراهم می‌کند.
فرایند طراحی با بررسی موقعیت زمین، مطالعه شرایط محیطی و تصویربرداری هوایی با هلی‌شات آغاز شد. هدف این مطالعات، شناسایی ظرفیت‌های طبیعی زمین، مسیرهای دسترسی، جهت‌های دید و ارتباط ساختمان با بستر پیرامون بود.
رویکرد طراحی بر سه محور شکل گرفت: پاسخ به اقلیم گرم ساحلی چابهار، استفاده هدفمند از چشم‌اندازهای طبیعی و تطبیق سازمان فضایی ویلا با الگوی سکونت و مهمان‌پذیری موردنظر کارفرما.
تحلیل سایت و چشم‌انداز
قرارگیری پروژه در آخرین ردیف مجموعه ویلایی، فرصتی برای ایجاد ارتباط بصری گسترده با محیط پیرامون فراهم کرد. ارتفاع زمین نسبت به بافت مجاور، دید به شهر تیس و دریا را به یکی از عوامل اصلی شکل‌گیری طرح تبدیل کرد.
در مرحله مطالعات اولیه، تصاویر هوایی برای شناخت بهتر موقعیت ساختمان، بررسی ارتباط آن با قطعات هم‌جوار و شناسایی محورهای مطلوب دید مورد استفاده قرار گرفت.
در نتیجه، جانمایی فضاها صرفاً بر اساس ابعاد زمین انجام نشد؛ بلکه کیفیت چشم‌انداز، میزان محرمیت و ارتباط هر فضا با محیط بیرونی در تصمیم‌های طراحی نقش داشت.
پاسخ به اقلیم گرم ساحلی
شرایط اقلیمی چابهار، شامل گرما، رطوبت و تابش خورشید، از عوامل مؤثر بر سازمان‌دهی فضایی پروژه بود.
در پیشنهاد طراحی، اتاق‌های خواب در بخش شمالی ساختمان و فضاهای عمومی در بخش جنوبی جانمایی شدند. این تفکیک با هدف تنظیم ارتباط فضاها با نور طبیعی، چشم‌انداز و نیازهای عملکردی صورت گرفت.
برای فضاهای جنوبی، کنترل تابش مستقیم خورشید از طریق طراحی بازشوها، سایه‌اندازی و جزئیات پوسته ساختمان اهمیت دارد. همچنین امکان تهویه طبیعی و کنترل رطوبت باید در طراحی نهایی مورد بررسی قرار گیرد.
هدف، ایجاد تعادل میان کیفیت فضایی، آسایش حرارتی و بهره‌گیری از ظرفیت‌های محیطی سایت است.
بازتعریف الگوی سکونت و مهمان‌پذیری
یکی از موضوعات اصلی طراحی، توجه به الگوی زندگی و شیوه استفاده کارفرما از فضای مسکونی بود.
در بررسی نیازهای پروژه، اهمیت مهمان‌پذیری، برگزاری دورهمی‌های خانوادگی و تفکیک حریم خصوصی ساکنان از فضاهای پذیرایی مشخص شد.
بر این اساس، پیشنهاد شد ویلا علاوه بر فضاهای متعارف سکونت، دارای یک مهمان‌خانه مستقل باشد؛ فضایی که بتواند بدون ایجاد اختلال در زندگی روزمره خانواده، پذیرای مهمانان باشد.
این رویکرد تلاش می‌کند نیازهای فرهنگی و عملکردی کارفرما را در قالب معماری ویلایی معاصر پاسخ دهد.
مهمان‌خانه مستقل و تفکیک دسترسی
مهمان‌خانه به‌عنوان یکی از فضاهای شاخص برنامه فیزیکی پروژه پیشنهاد شد.
این بخش می‌تواند با ورودی و مسیر دسترسی مستقل طراحی شود تا امکان استفاده از آن برای مهمانی، دورهمی یا اقامت موقت مهمانان وجود داشته باشد.
تفکیک دسترسی مهمان‌خانه از بخش خصوصی ویلا، امکان استفاده هم‌زمان از ساختمان توسط ساکنان و مهمانان را فراهم می‌کند.
در این سازمان‌دهی، مهمان‌خانه یک فضای پذیرایی صرف نیست؛ بلکه بخشی مستقل و انعطاف‌پذیر از ساختار عملکردی خانه محسوب می‌شود.
سلسله‌مراتب فضایی و محرمیت
سازمان‌دهی فضاهای ویلا بر اساس ایجاد سلسله‌مراتب مشخص میان حوزه‌های عمومی، نیمه‌خصوصی و خصوصی پیشنهاد شد.
فضاهای عمومی برای تعاملات خانوادگی و پذیرایی در نظر گرفته شدند. در مقابل، بخش‌های خصوصی به‌گونه‌ای سازمان یافتند که آرامش و استقلال ساکنان حفظ شود.
تفکیک مسیرهای حرکتی، کنترل دید مستقیم و جانمایی مناسب ورودی‌ها از راهکارهای پیشنهادی برای ایجاد این سلسله‌مراتب بود.
این ساختار به ساکنان امکان می‌دهد بدون تداخل عملکردی، از بخش‌های مختلف خانه استفاده کنند.
سازمان‌دهی اتاق‌های خواب
در برنامه‌ریزی فضاهای خصوصی، تفاوت نیازهای اعضای خانواده مورد توجه قرار گرفت.
برای اتاق‌خواب والدین و اعضای مسن‌تر خانواده، دسترسی آسان‌تر و کاهش وابستگی به جابه‌جایی عمودی به‌عنوان یک اولویت طراحی پیشنهاد شد.
در مقابل، برای اتاق‌های خواب شاخص در ترازهای بالاتر، امکان بهره‌گیری از چشم‌انداز گسترده‌تر، استقلال بیشتر و کیفیت فضایی متفاوت مورد بررسی قرار گرفت.
این رویکرد امکان پاسخ‌گویی به نیازهای متفاوت اعضای خانواده را در یک مجموعه مسکونی واحد فراهم می‌کند.
جمع‌بندی رویکرد طراحی
ویلای شهرک دی تلاشی برای ایجاد ارتباط میان ویژگی‌های طبیعی زمین و شیوه زندگی ساکنان است.
در این پروژه، چشم‌انداز کوه، شهر و دریا، شرایط اقلیمی چابهار و نیاز به مهمان‌پذیری و محرمیت، مبنای شکل‌گیری پیشنهادهای معماری قرار گرفتند.
نتیجه این رویکرد، برنامه‌ای فضایی است که در آن فضاهای عمومی و خصوصی، مهمان‌خانه مستقل و اتاق‌های خواب با سطوح متفاوت دسترسی و کیفیت دید، در ارتباطی هدفمند با یکدیگر سازمان‌دهی می‌شوند.
