رستوران پاشا جزیره ی کیش

رستوران پاشا در منطقه‌ی سفین جزیره‌ی کیش و در مجاورت بازار ماهی قرار دارد؛ بستری که هویت پروژه را از پیوند میان فرهنگ ساحلی، خوراک دریایی و سنت پذیرایی عربی شکل داده است. طرح مجموعه تلاشی است برای بازخوانی این زمینه‌ی بومی در قالب فضایی معاصر، مینیمال و یکپارچه؛ فضایی که ضمن پاسخ‌گویی به شرایط اقلیمی جزیره، تجربه‌ای متمایز و به‌یادماندنی برای مهمانان ایجاد می‌کند.

برنامه‌ی پروژه در دو تراز سازمان‌دهی شده است. رستوران بین‌المللی در طبقه‌ی همکف قرار دارد و فضاهای پذیرایی، کافه، بخش ویژه‌ی VIP و تراس در طبقه‌ی فوقانی تکمیل‌کننده‌ی مجموعه هستند. ایده‌ی طراحی بخش‌های بالایی از فرهنگ غذاهای عربی و دریایی تأثیر گرفته است؛ انتخابی که به موقعیت پروژه در بافت تاریخی و ساحلی سفین و نزدیکی آن به بازار ماهی پاسخ می‌دهد.

اقلیم گرم و مرطوب کیش، یکی از عوامل اصلی در شکل‌گیری راهبردهای فضایی و انتخاب مصالح بوده است. پالت رنگی خنثی و سرد، در تقابل آگاهانه با گرما و نور شدید جزیره، کیفیتی آرام و خنک به فضای داخلی می‌بخشد. سطوح پیوسته، بافت‌های کنترل‌شده و جزئیات مینیمال نیز به ایجاد محیطی آرام، روشن و هماهنگ کمک می‌کنند.

تراس طبقه‌ی فوقانی به سقفی متحرک مجهز شده است. سامانه‌های سرمایشی نیز به‌گونه‌ای پیش‌بینی شده‌اند که امکان استفاده از این فضا را در چهار فصل سال فراهم کنند. به این ترتیب، مرز میان فضای داخلی و بیرونی ثابت نیست و تراس می‌تواند متناسب با وضعیت آب‌وهوا، به فضایی باز، نیمه‌باز یا کنترل‌شده تبدیل شود.

زبان فرمی پروژه بر پایه‌ی خطوط نرم، گوشه‌های منحنی و ستون‌های قیفی‌شکل توسعه یافته است. تا حد امکان، نشیمن‌ها در ضخامت جرزها و امتداد دیوارها ادغام شده‌اند تا ضمن افزایش پیوستگی بصری، حس دربرگرفته‌شدن و آرامش را در کاربر تقویت کنند. این رویکرد، معماری و مبلمان را به یک ساختار واحد تبدیل کرده و حرکت میان فضاها را روان‌تر ساخته است.

در طبقه‌ی همکف، رستوران بین‌المللی هویت متمایزی دارد؛ بااین‌حال، زبان کلی آن با طبقه‌ی فوقانی و کافه هماهنگ باقی می‌ماند. رواق‌ها و قوس‌های برگرفته از معماری ایرانی، با هندسه‌ای ساده‌شده و معاصر بازآفرینی شده‌اند. این عناصر، بدون تقلید مستقیم از گذشته، خاطره‌ی معماری بومی و فضاهای زیرزمینی شهر تاریخی کاریز را تداعی می‌کنند و پیوندی میان طراحی معاصر و هویت مکانی کیش به وجود می‌آورند.

مسیر ورود به سالن‌ها از راهرویی پنج‌دهانه با قوس‌های متقاطع عبور می‌کند. در میانه‌ی این مسیر، یک مکث فضایی با سطوح بازتابنده شکل گرفته است که «رواق آینه» نام دارد. این رواق، گذر از ورودی به فضای پذیرایی را به تجربه‌ای تدریجی و آیینی تبدیل می‌کند. بازتاب نور، فرم و حرکت در آینه‌ها، مخاطب را به توقف، ثبت تصویر و ساختن خاطره دعوت می‌کند؛ به‌این‌ترتیب، معماری علاوه بر هدایت کاربر، به بخشی از هویت بصری و ارتباط محیطی رستوران تبدیل می‌شود.

کارفرما: جناب آقای رضوی
مجریان پروژه: مهندس هادی رستگارپناه و مهندس بهروز ثقت‌زاده
همکاران طراحی: مهندس شهراد دهقانی، یاسمن افشارزاده و کیمیا حراجی